جــغرافـــیا یعنی بـــقا

سبزه میدان نام ناحیه ای است که سابقاً بین دو محله استادسرا و محله کیاب رشت قرار داشته و سبزه زاری بود که تا محله چمارسرا امتداد داشته است.
ابتدای این سبزه زاران آبگاهی بود ( استخر و در کنار آن گورستانی که مجرمان را پس از اعدام در آن به خاک می سپردند ) در عهد سلطنت ناصر الدین شاه که خان های فومن و شفت ناچار به اقامت در رشت شدند ، قسمتی از اراضی پیر سرا را که بازارچه ای هم داشته ، خریداری کرده و خانه های مسکونی ساختند.
در عهد سلطنت مظفرالدین شاه که محمد ولی خان تنکابنی (که بعد لقب نصر السلطنه گرفت) به حکومت رشت منصوب شد ، تصمیم به عمران این ناحیه گرفت . بدواً قسمتی از               سبزه زاران مذکور که در عهد فعالیت "مصلحت خانی" محصور و خیابان هایی در اطراف آن ایجاد شده بود ، امر به باغچه بندی و خیابان بندی و درختکاری کرد و نام آنرا سبزه میدان گذاشت ، گورستان مجاورش را متروک اعلام نمود ، آبگاه مجاور را که سالانه آبگیری نمی شد و فقط بر اثر باران منجلابی برای زیست غوکان شده بود ، با زباله های شهر پر کرد ، خندق روبازی را که از بازارچه سبزه میدان می گذشت و از حاشیه سبزه میدان به سوی محله پیرسرا و رودخانه گوهر رود می رفت به طاق آجری پوشانید و اراضی وسیع مجاور را به شرط ایجاد خانه ها و دکان های مناسب به داوطلبان که غالباً همان خان های فومن و شفت ، تولم و کسما بودند ، برگزار کرد. در مدتی کوتاه باغ و خیابان هایی بوجود آمد . از وجوه وصولی در جانب جنوبی سبزه میدان ، مدرسه ایجاد گردید ، دو اشکوبه با قد پای بلند ، اتاق ها و راهرو های وسیع و سالنی که روزها بعد از ظهر شاگردان به نماز می ایستادند و بعداً همین سالن شب ها محلی برای ارائه نمایش نامه های مولیر (ترجمه مرحوم حسن ناصر ) شد. نام آن مدرسه را اشرف مظفری خواندند. این بنا در سال 1334 ه .ق به وزارت معارف برگزار شد ، بعد از انحلال دبستان احمدی محل اداره آموزش و پرورش آن را به شهرداری فروخت و شهرداری برای تعریض خیابان جنوبی سبزه میدان ، ساختار مزبور را برچید. بعدها سبزه زاران حوالی سبزه میدان ، مبدل به خیابان بیستون (طالقانی فعلی ) و دیگر کوی و برزن شد و آبگاه  مبدل به مقر سینمایی گشت.

منبع: سایت شهرداری رشت